I know nothing...

Bel eens een ultra-orthodoxe jood op z'n Motorola

Motorola lanceert een uitgeklede telefoon, volkomen ongeschikt voor internet, sms en zelfs het checken van voicemail. Op het eerste zicht een weinig geloofwaardig bericht in tijden waarin je met een gsm ongeveer alles kan behalve de lottocijfers voorspellen. Deze basis-gsm komt er op dringend verzoek van de ultra-orthodoxe gemeenschap in Israël. Volgens het rabbinaat van de haredi-gemeenschap zouden gsm-aanbieders de gelovigen vergiftigen met pornoplaatjes en andere verderfelijke informatie. Motorola heeft het nu met de strengste joden op een akkoordje gegooid en levert een koshere Motorola met kashrut-keurmerk en stelt ultra-orthodoxe verkopers aan om huis aan huis het goedgekeurde aanbod aan de man te brengen. Ook komen er speciale winkels voor de haredi, zodat die zich niet hoeven begeven in filialen voor normale burgers. In ruil daarvoor gaven de rabbijnen hun zegen en gingen concurrenten tot nader order in de ban. Dat geeft Motorola-dochter Mirs een aardige marktkans, want die hoopt de komende tijd in totaal 100.000 koshere toestellen te kunnen slijten en daarmee zijn klantenbasis in een klap met een kwart vergroten.

Vrouwen spoorloos in Ikea-handleidingen

In de handleidingen van meubelketen Ikea vindt men zelden een klussende vrouw. Het Zweedse bedrijf werd daarop bekritiseerd door de Noorse premier Kjell Magne Bondevik. De regeringsleider vindt dat Ikea daarmee vrouwen discrimineert. Maar ook risico-investeerders blijken niet echt vrouwvriendelijk te zijn.

Bondevik stelt dat men in de handleidingen alleen maar mannen meubels in mekaar ziet steken. Soms zijn het ook getekende figuren waarvan het geslacht onduidelijk is, maar een vrouw neemt volgens de Noorse premier in de Ikea-handleidingen nooit een stuk gereedschap in de hand.

Ikea heeft meer dan tweehonderd winkels in 32 verschillende landen, waar 365 miljoen mensen jaarlijks meubels komen kopen. De keten heeft volgens Bondevik dan ook de opdracht om de gelijkheid tussen man en vrouw naar buiten te dragen, ook in landen met een moslim-bevolking. De Noorse politieker vindt dan ook dat Ikea dringend zijn strategie moet bijsturen en vrouwen een actievere rol moet toekennen.

Maar ook risico-investeerders hebben hun aarzeling, zij het om andere redenen, bij actieve vrouwen. Uit een Frans onderzoek in opdracht van het Forum for Women Entrepreneurs & Executives blijkt immers dat deze investeerders het over het algemeen niet zo zien zitten om geld te steken in een onderneming die door een vrouw wordt geleid.

Van de Europese ondernemingen die gefinancieerd worden met risicokapitaal wordt slecht 3,3 procent geleid door een vrouw. Van de totale hoeveelheid durfkapitaal die in 2004 werd geinvesteerd, ging amper 2,5 procent naar ondernemingen met een vrouw aan het roer. Van de ondernemingen die in 2004 met privaat kapitaal startten, werd 6,2 procent opgericht door een vrouw. Dat is iets meer dan in voorgaande jaren.?

Marc Horckmans

Kuifje op weg naar 't Antwerps Stadhuis

Nadat Filip Dewinter een aantal maanden geleden bot ving bij Herr Seele's Cowboy Henk, gooit de Brugse VB-coryfee het nu over een zachtere boeg. Op de voorpagina van het gratis partijblad 'Antwerps Nieuws' lacht deze flukse en fruitige veertiger ons toe als ware het Kuifje in persoon. Ook de titel van het charme-offensief 'Hart voor Antwerpen' past eerder bij een solidariteitsactie voor een aantal op Sint-Anneke gestrande bootvluchtelingen, dan bij de alombekende draaiorgeldeun van gezaag, gejammer en geklaag die we al decennialang van de bruine partij gewend zijn.

Het Antwerps Nieuws is toe aan zijn 12de jaargang, maar door de toevalligheden van dit leven viel ie pas gisteren voor het eerst in mijn -nochtans haatvrije- brievenbus. Het boekje bulkt van constructieve samenwerkingsvoorstellen en lofuitingen aan het adres van de coalitie die in 2000 door 67% van de Antwerpse kiezers democratisch werd verkozen. Een bloemlezing:

Over de campagne 'Antwerpen is van iedereen':

'Deze nodeloos provocatieve slogan is vooral een multicultureel statement. Volgens de monstercoalitie is Antwerpen een soort van hangplek voor alles en iedereen, waar alles kan en alles mag'

Over de kandidatuur van Antwerpen voor de Eurogames in 2007:

'Het Vlaams Belang vindt dat het stadsbestuur moet ophouden met Antwerpen te promoten als "gay capital of Europe"

Over straatcriminaliteit:

'Straatboeven, dieven en jongerenbendes gaan zich nog meer heer en meester voelen in de straten van Antwerpen.'

Over Jürgen Verstrepen:

'Hij heeft heel wat ideeën omtrent onder meer communicatiebeleid, cultuur en toerisme' (dat Jürgen Verstrepen ideeën heeft, is blijkbaar zelfs nieuws voor het Vlaams Belang )

Over de Antwerpse coalitie:

'De monstercoalitie trekt een enorm rookgordijn op zodat het geruzie, het geklungel en de inhoudelijke onenigheid over bijna alle belangrijke problemen verdoezeld worden.'

Verder past het VB een rekenkundige truuk toe die rijksmaarschalk Goebbels hen niet zou hebben nagedaan:

'Ruim 32% van de leerlingen die in Antwerpen basisonderwijs volgen spreekt thuis geen Nederlands. In de binnenstad loopt dit aantal zelfs op tot 58,2%.' Titel boven het stuk luidt: '58,2% van kinderen Antwerps basisonderwijs spreekt thuis geen Nederlands.'

Ik pas dezelfde truuk nu toe binnen een andere context: 'Ruim 10% van de Antwerpenaars zijn janetten. In de homobars in de binnenstad loopt dit aantal zelfs op tot 100%.' Titel boven het stuk luidt: '100% van de Antwerpenaars zijn janetten.'

Over welk Antwerpen het gaat is aan de hand van de publicatie niet duidelijk - er bestaat ook nog een Antwerp in het Amerikaanse Ohio - maar gemakkelijkshalve neem ik aan dat het over de stad gaat waar ik al gans mijn leven verblijf. Hoewel ik door het VB waarschijnlijk wordt gerekend tot 'de elitaire groep die slechts een klein deel van Antwerpen aanspreekt' (ik woon namelijk vlakbij het 'oude' justitiepaleis, recht in de binnenstad die wordt overspoeld door allochtone criminelen), lijkt bovenstaand proza eerder van toepassing op probleemwijken in Rio of Detroit, maar ja, wie ben ik...

Ter afsluiting van deze Antwerpse saga nog een vrolijke noot ons aangereikt door België's beste weblogger Luc Van Braekel:

'Het zou grappig kunnen zijn als het niet zo triest was.'

Dirk De Winter

Softwarepatenten

De vijfentwintig ministers hebben dan toch de ontwerprichtlijn over Softwarepatenten goedgekeurd. Ondanks heftige tegenstand in sommige lidstaten en in het Europees parlement. De goedkeuring heeft me bij verrassing genomen. Het dossier werd de voorbije maanden ook verschillende malen op het laatste ogenblik van de agenda gehaald omdat bepaalde lidstaten bezwaren hadden. Uiteindelijk werd de stemming van voor de uitbreiding geofficialiseerd, ondanks de gewijzigde context. De tekst gaat nu voor een tweede lezing naar het Europees parlement. 

Bram Souffreau

Leef je loon

Het Nieuwsblad plaatste één van zijn redactieleden voor één week op leefloonsecreet. Het leefloon, dat is kort uitgelegd het vroegere bestaansminimum zonder tilerantijntjes. Redactrice Wendy H. maakte de week vol op basis van het leefloon van een alleenstaande, zo'n schamele 600 euro. Na aftrek van haar vaste kosten hield ze nog 9 euro per dag over;

"Jubel en juich, ik hoef vijf dagen niet te werken, alleen maar te overleven. Dit belooft een gemakkelijke week te worden."

Niet dus. Wendy kreeg na verloop van tijd een serotine-opstoot bij het horen van het woord 'gratis', en voelde zichzelf langzaam maar zeker transformeren in een 'asociaal en ongezond wezen'. Geen geld om te telefoneren, geen geld voor een nachtje 'De Vettigen Beer', geen geld voor de nieuwe Tonya, geen geld om de nieuwe Tonya te downloaden wegens geen geld voor een internetverbinding... Het volledige relaas leest u hier.

De OCMW's klagen intussen over de te lage leeflonen. Voor zover ik weet is een leefloon bedoeld om te overleven, en niet om ook écht te leven. Helemaal geen leefloon zou dan neerkomen op verdoken euthanasie, of op een carrièreswitch in de criminaliteit, of op een piek in de daklozen-statistieken. Al durf ik er begot m'n hoofd niet op verwedden dat die mensen in welke statistiek dan ook terecht komen.
Het leven is hier sinds de invoering van de euro trouwens bijna zo duur geworden als in het mondaine Monaco. Geen probleem voor wie elke maand een riant loon met extra legale voordelen opstrijkt. Of het moest aan die laatste afbetaling van de homecinema liggen... Wél een probleem voor wie zich vijf dagen per week slaafs uit de naad werkt voor een minimumloon, of voor wie droomt van een vaste job. Want laat ons wel wezen, de werklozen in de lobby van de Hilton lopen er tot nader order niet al te vet bij. Leef je loon. Of nét niet...

Frank Ceulemans

Geen web op trein

De Nmbs start niet met een proef draadloos internet op de trein. Stefaan Noreilde heeft minister  Johan Vande Lanotte daarover geïnterpelleerd. De minister gaf de Vld'er mee dat internet op de trein geen prioriteit is voor de Nmbs en voor de   regering. De Belgische spoorwegen wachten het succes van de hotspots in de   stations af en laten de proeven met treininternet aan de buitenlandse maatschappijen over. Ook de hogesnelheidstreinen Thalys en Eurostar, waarin de   Nmbs participeert, testen wifi op de trein. Maar de kosten om de Belgische   treinen met internettoegang uit te rusten schrikken de Nmbs -met lege kas- af.  

 
Noreilde is terecht teleurgesteld in de Nmbs en zijn socialistische baas Van de Lanotte. Hij zag in de proeven een kans om de Belgische spoorwegen de toekomst in te loodsen. Die toekomst heet toch kenniseconomie, niet? Bovendien zou België een voortrekkersrol kunnen spelen en bood de test de technologische industrie in ons land kansen. Volgens de liberaal wilden bedrijven zelfs gratis aan het proefproject meewerken. Niet dus.
 
De Nmbs heeft een tiental hotspots in dienst. Eentje heb ik al uitgetest:   Brussel Zuid. Om elf uur 's avonds, op de trap van spoor 13. Ja, niet 'en   plein public'. Ik wil mijn laptop niet verliezen, hoor. Resultaat: het signaal kwam amper door. Nochtans stond het plakaat 'Telenet hotspot' in vogelvlucht  zes meter van me af. Tip voor de Nmbs: rust ook stationsbuffet of café met wifi uit.
 
In Denderleeuw kan ik vanop de trein wel internetten. Tenminste, als de trein een paar minuten zou willen stilstaan. Het Sinfilo-signaal van het station reikt immers minstens tot spoor vijf. Ook op de trein. Even verderop, net voor Welle, floept er een draadloos netwerk in mijn overzichtsscherm. Van een particulier, denk ik.
 
De prijs van het draadloos internetaanbod van de Nmbs -en van Telenet-dochter   Sinfilo- is buiten alle proporties. Met dat aanbod zullen ze nooit een kritische massa aanboren. Ik zou graag mijn mail elke avond voor de treinrit   binnenhalen en op de trein lezen. Maar niet aan die prijs. Btw, wie kent de Nmbs-hotspots. Zelden heb ik een advertentie gezien. Zelfs in de stations is het speuren naar een vermelding. Brussel Centraal zou ook uitgerust zijn met een hotspot, maar waar?
 
En voor de Nmbs-mensen die dit lezen: is het ook mogelijk om een stopcontact   aan elke stoel te plaatsen. Voor dringende telefoontjes met die platte gsm en wat getik op mijn laptop. Thx.

Bram Souffreau

Zorgen voor opslag

De zorgsector vraagt opslag. Wellicht terecht, want er moet daar hard worden gewerkt. Maar wie moet dan voor die opslag zorgen? De bevoegde minister? Die is tenslotte slechts een vertegenwoordiger van de overheid en die overheid krijgt haar geld van de belastingbetalers.

Het zijn dus de mensen die in België belastingen betalen die de zorgsector opslag moeten geven. De minister handelt slechts als hun vertegenwoordiger. Meer opslag voor de zorgsector betekent dus meer belastingen en bijgevolg minder inkomen voor de anderen. En die anderen werken ook hard en worden ook al zéér zwaar belast.

Moet de zorgsector dan een groter stukje taart krijgen en de andere werkende mensen nog een kleiner stuk? Is het niet beter na te denken hoe de zorgsector efficiënter kan werken? Dan kunnen we de taart groter maken...

Roland Duchâtelet

Racisten hebben gewonnen

Naïma Amzil, werkneemster bij de Ledegemse firma R. Remmery, neemt ontslag nadat de delicatessenfabrikant woensdagmiddag een nieuwe dreigbrief met 2 kogels ontving. In de nieuwe brief, die werd verstuurd in Gent, dreigde de anonieme briefschrijver er opnieuw mee Van Nieuwenhuyse te vermoorden als hij Amzil niet zou ontslaan. Remmery weigerde tot nu toe in te gaan op de eisen. De werkneemster bood eerder al haar ontslag aan, maar dat weigerde de zaakvoerder. Vannieuwenhuyse heeft ook deze keer geprobeerd Amzil ervan te overtuigen geen ontslag te nemen. 'Maar emotioneel kon ze het niet meer aan,' aldus de ondernemer. Het ontslag gaat onmiddellijk in, waardoor Amzil donderdag niet meer in het bedrijf zal zijn. (De Tijd)

Globalisering Formule 1 gaat verder

Globalisering Formule 1 gaat verder Bernie Ecclestone, de grote baas van de Formule 1, blijft nieuwe markten aanboren. Zo maakte hij bekend dat in de toekomst een Grote Prijs van Rusland zeker tot de mogelijkheden behoort. Hij streeft naar een kalender van meer dan twintig wedstrijden per jaar.

(Foto: Jordan zette alvast de stap naar Oost-Europa.)

Ecclestone zou vorige week, tijdens de presentatie van het Jordan-team op het Rode Plein in Moskou, daarover verscheidene gesprekken hebben gehad. Daarna zou hij hebben gezegd onder de indruk te zijn van de dingen die hij gezien had.

Ecclestone sprak met de burgemeester van Moskou, de minister van sport en met de minister van Toerisme over de mogelijkheden en locaties in Rusland. “Het zal zeker gebeuren,” gaf hij na afloop te kennen. “We willen graag naar Moskou en anders naar St. Petersburg.”

Ecclestone voegde er aan toe onder de indruk geraakt te zijn van de dingen die hij gezien had. "Er zijn een aantal hindernissen die moeten overwonnen worden, maar de wil om dit te doen is er. De reacties op de presentatie van Jordan op het Rode Plein gaven aan wat we kunnen bereiken.”

Eerdere pogingen om een Russische Grand Prix te organiseren, mislukten. Een laatste project, op het eiland Nagatino, liep af met een sisser omdat de burgemeester van Moskou en Bernie Ecclestone een meningsverschil hadden over het verkopen van land om hotels op te bouwen.

Met zijn verdere internationalisering wil Ecclestone de strenge tabakswetgeving van West-Europa uit de weg gaan. Zo kregen vorig jaar Bahrein en China al een eerste grote prijs, terwijl het dit jaar de beurt zal zijn aan Turkije. Volgend seizoen zou ook Mexico zijn opwachting kunnen maken, terwijl ook India en Singapore op het lijstje van de F1-baas staan.

Het streefdoel van Ecclestone is een kalender met meer dan twintig wedstrijden per jaar. Hardop droomt hij ook van een race in het centrum van Londen of Wenen. “Het publiek zou weg zijn van wedstrijden in een historisch decor,” voegde hij daar aan toe.

Marc Horckmans

Destexhe schetst dramatisch beeld van Waalse economie

Als we Elio Di Rupo mogen geloven, dan gaat het goed met Wallonië, of in ieder geval beter dan de Vlamingen denken. Zo werd hij donderdag door De Standaard geciteerd:

                     
Ik zie heel vaak dat mijn Vlaamse collega's niets over Wallonië weten. Het beeld dat  ze van ons hebben, is soms tien à vijftien jaar oud. Misschien moeten we meer doen om meer te weten over elkaar.  

 

Alain Destexhe

Goed Elio, dan begin ik alvast met het zopas uitgebrachte rapport te lezen van uw Waalse politieke rivaal, MR-senator Alain Destexhe (cv), "Wallonie: la vérité des chiffres", dat vandaag gepubliceerd werd op de website van het Institut Hayek.

Volgens Destexhe is er helemaal geen sprake van een economische heropleving van Wallonië, wat Di Rupo en de Waalse minister-president Van Cauwenberghe ook mogen beweren. Er is alleen sprake van "een vertraging van de achteruitgang". De achterstand ten opzichte van Vlaanderen groeit nog steeds met 0,75% per jaar.

Het rapport toont aan dat het Bruto Binnenlands Product, uitgedrukt in koopkrachteenheden per inwoner, nergens in Noordwest-Europa (Frankrijk, het voormalige West-Duitsland, Nederland, Groot-Brittannië, Ierland, de Scandinavische landen, Noord- en Centraal-Italië) zo laag ligt als in Wallonië. Vanuit Namen moet men 400 kilometer naar het oosten vliegen of 1200 kilometer naar het zuiden om een regio te vinden die even arm is. Een Destexhe vervolgt:

Zelfs sommige streken van Oost-Europa zijn ons al voorbijgestoken. De streek rond Budapest, die evenveel inwoners telt als Wallonië, is intussen al rijker. Na Spanje en de "Ierse tijger" heeft de eerste oosterse tijger ons dus al ingehaald. Slovenië en Portugal liggen slechts 6 à 12% achter ons. Met hun groeicijfers die 1,5 à 2% hoger liggen dan de onze, zullen ze ons binnen de vijf jaar inhalen.  

In 1958 lag de Waalse productiviteit per inwoner gemiddeld 15% hoger dan in Vlaanderen. In 1965 lag de productiviteit gelijk. In 1988 produceerde de gemiddelde Vlaming 25% meer dan de gemiddelde Waal, en in 2002 was het verschil al opgelopen tot 37%. In twee generaties is Wallonië dus bijna 60% achteruitgegaan in vergelijking met Vlaanderen, aldus Destexhe.



Tussen 1986 en 2002 is Wallonie nog geen 3% vooruitgegaan, terwijl Ierland van 61 naar 121 gesprongen is, Spanje van 70 naar 86 en Catalonië van 70 naar 104. En dit alles volgens officiële cijfers, die eigenlijk nog het BBP van Wallonië overschatten. Die overschatting is het gevolg van de "verdoken werkloosheid" in Wallonië waar 40% van de beroepsbevolking voor de overheid werkt. De manier waarop deze verdoken werkloosheid aanleiding geeft tot een overschatting van het BBP met zo'n 3%, wordt omstandig uitgelegd in het document van Destexhe.

Nog volgens Destexhe wordt één derde van de Waalse "opleving" verwezenlijkt in Waals-Brabant, waar slechts 11% van de bevolking woont. De provincies Henegouwen en Luik blijven achteruitgaan ten opzichte van het Europese gemiddelde. Als men ervan uitgaat dat Waals-Brabant eigenlijk een onderdeel vormt van de Brusselse agglomeratie, en dat de groeicijfers eigenlijk bij die van Brussel moeten gerekend worden, dan ziet het Waalse plaatje er helemaal rampzalig uit. De productiviteit bedraagt er slechts 71% van het gemiddelde van de 15 Europese kernlanden (ter vergelijking: Vlaanderen 104%).

De werkloosheid is in Wallonië (en Brussel) structureel, terwijl Vlaanderen vooral te lijden heeft onder korte periodes van conjuncturele werkloosheid. De inactiviteitsgraad in Vlaanderen ligt stabiel op 10,3%, terwijl die in Wallonië en Brussel al jaren stijgt en momenteel rond de 18% ligt.

Volgens Destexhe moet de remedie bestaan uit drie delen. Vooreerst mag de werkloosheid niet langer weggestoken worden in nepstatuten en overheidsbanen. De solidariteit tussen Brussel en Wallonië moet versterkt worden. Hij pleit voor een fusie van Waals Gewest, Franse Gemeenschap en COCOF. Tenslotte heeft het publiek recht op de waarheid, moet er een onafhankelijk analyse-orgaan opgericht worden dat regelmatig boordtabellen publiceert, en moeten voorbeelden die bewezen hebben te werken, "geanalyseerd" worden.

Volgens mij een juiste analyse van Destexhe. Hij laat echter na om concrete oplossingen aan te bieden. Wallonië moet een voorbeeld nemen aan Ierland of aan Luxemburg. Wil Wallonië Vlaanderen terug bijbenen, dan moet het radicaal het roer omgooien. In plaats van inactiviteit te belonen en investeringen slechts aan te trekken met subsidies en met politieke hand- en spandiensten, moet er een algemeen klimaat geschapen worden waarin ondernemen en investeren aantrekkelijk wordt. Dat kan echter nooit met een socialistische ingesteldheid waarbij men geobsedeerd blijft door de nachtmerrie dat "de rijken nog rijker zullen worden". Investeerders investeren maar als ze het perspectief hebben om nog rijker te worden. Wordt dat perspectief hen niet geboden, dan laten ze hun geld wel ergens elders voor hen werken.

Ten opzichte van Vlaanderen, dat leidt onder reglementitis, betutteling en Stevaertiaans egalitarisme, heeft Zuid-België, als het dat zou willen, het potentieel om een "Waalse tijger" te worden. Een tip voor Destexhe: lees het interview met de mensen van WorkForAll, u kunt er misschien nog een paar argumenten vinden voor een concrete vernieuwing van het economische beleid in Wallonië.

Een indicatie dat het weer goed gaat met Wallonië, zullen we krijgen als er vanuit Vlaanderen niet meer zal geklaagd worden over "niet-objectief verklaarbare transfers in de sociale zekerheid", maar wél over delokalisatie van bedrijven, ondernemers, werkkrachten en spaargelden vanuit Vlaanderen naar Wallonië. Ik hoop van harte dat er ooit een dergelijk sociaal en economisch opbod komt tussen Wallonië en Vlaanderen, want een dergelijke onderlinge concurrentie kan alleen maar positief werken.

UPDATE: De eerste reacties in Wallonië op het rapport van Destexhe zijn negatief. Zijn partijgenoot Serge Kubla, die jarenlang Waals minister van economie was: "Destexhe is Brusselaar. Hij zou beter thuis blijven!". Huidig Waals minister van economie Jean-Claude Marcourt (PS), gisteren op de RTBF-radio: "Dat hij ons met rust laat!".

Luc Van Braekel